There's no place like your own bed

Zoals ook al eerder bericht, was het inpakken een hele klus. Hier lag nog wat van die, en hier lag nog wat van die. Op een gegeven moment was het écht klaar en gingen we even iets eten bij een leuk koffietentje verderop. Bacon & eggs it is, heerlijk! Als we alles hebben opgegeten, nou ja alles, alles wat we konden opeten, het was een flinke portie, gaan we nog even Brooklyn in. We hadden een paar dagen geleden ontdekt dat hier best wel een leuk centrum zit en wilden dit graag nog even bekijken. Natuurlijk hebben de meiden nog niet genoeg geshopt en duiken meteen de kledingwinkels in. Ook moeten sommigen nog snel even de laatste souvenirtjes oppikken (schaam schaam). 

 
De spullen die we net gekocht hebben, stoppen we in onze koffers (waar nog plaats is tenminste) en we brengen de koffers naar beneden. Dit pakt iets prettiger uit dan de koffers naar boven brengen, een week geleden. We sjouwen van metro naar metro en uiteindelijk komen we aan bij JFK. We checken in, bezoeken het toilet voor de laatste keer en gaan langs de douane. Natuurlijk moet Linda weer vergeten haar drinkfles te legen en moet ze deze weggooien of de inhoud ervan opdrinken. Drinken onder druk is niet heel makkelijk hoor! Na dit hele fiasco, kopen we wat te eten en gaan alvast zitten bij onze gate.

Rond half zes stappen we het vliegtuig in en zoeken onze plek op. Uiteindelijk zitten we allemaal nog redelijk bij elkaar. We moeten eigenlijk proberen om te gaan slapen, omdat het nacht is in Nederland, maar dit lukt bijna niemand, ons tenminste niet. We kijken een film en luisteren wat muziek. Ondertussen krijgen we ons avondeten en twee uur later ons ontbijt, om weer in het goede ritme te komen. Dit is vrij apart. De tijd vliegt voorbij en voordat we het weten staan we alweer in Brussel op het vliegveld. Meneer Bossenbroek staat hier ons op te wachten met een busje, klaar om ons naar huis te brengen. 

De terugreis vanaf Brussel verloopt vrij soepel, op één sukkel op de weg na die niet uitkeek. We zetten mevrouw Westerman af bij huis, die wordt geplet door de knuffels van haar kinderen. We nemen afscheid en rijden door naar onze eindbestemming: Emmen! Hier worden we hartelijk verwelkomd en ook wij worden geplet door alle knuffels van het thuisfront.

Eenmaal thuis aangekomen, proberen we wakker te blijven, maar dit is vrij moeilijk. We hebben zoveel leuke en indrukwekkende dingen meegemaakt, maar als je nu zo vragen: hoe was het?, dan zouden we niet weten wat we allemaal moeten vertellen. Dit zal beetje bij beetje wel boven water komen.

Uiteindelijk heeft Linda het volgehouden tot 7 uur 's avonds en Sanne tot nog iets later. Onze lichamen tintelden helemaal en riepen: GA SLAPEN GA SLAPEN!

En zelfs vandaag, de dag waarop we dit schrijven, zitten we nog steeds niet helemaal in ons oude ritme.

Al met al, dit was een ervaring om nooit te vergeten en we konden dit niet beter hebben gedaan dan met onze geweldige groep met leerlingen en begeleiders. En New York? We'll be back.

Bedankt voor het trouw lezen van ons blog!

Liefs,

Sanne & Linda

Onze laatste dag in NY

Op de planning voor onze laatste dag in New York stond als eerste de high line, een verhoogd treinspoor dat is omgetoverd in een park. We zaten dus om 9 uur in de metro richting het park. Met onze slaperige hoofden stapten we op het verkeerde metrostation uit en konden we niet meer terug omdat ons metrokaartje verlopen was. Eerst maar naar de Starbucks wat drinken halen. Hier kregen we een berichtje: jullie worden om 2 uur verwacht bij de Rabobank in New York! We besloten de high line te laten schieten en een fiets te huren in Central Park. Zeven fietsen, want mevrouw Westerman ging haar droom waarmaken: hardlopen in Central Park. Ze heeft uiteindelijk tien kilometer hard gelopen (!!!). Een fiets huren bleek nog een heel avontuur te zijn. Een deel van ons stond bij een verkoper te onderhandelen en het andere deel bij een verkoper aan de overkant. We konden eigenlijk allemaal wel bij een andere kijken, want het zwermde van de fietsverkopers. Uiteindelijk hoorden we aan de overkant: 'kom, deze doet het voor 10 dollar', waarop wij terug riepen: 'nee, kom hier, deze doet het voor 7 dollar!'. De verkoper aan de overkant werd boos, want ze bleken collega's te zijn. Uiteindelijk hebben we ze voor 7 dollar gekregen, we gingen het natuurlijk niet voor meer doen.

Het lijkt makkelijk, fietsen in Central Park, maar wat een heuvels, je zou het haast bergen noemen. Dat zijn we als Nederlanders niet gewend. Dus met het zweet op ons rug hebben we 11 km gefietst maar super veel van Central Park gezien, een super ervaring! We moesten bult op, bult af. Dit was aan de ene kant super fijn, maar aan de andere kant DOOD ENG! Het ging zó verschrikkelijk snel! We hadden onze handen voor de zekerheid op de remmen.

Na het fietsen was het alweer tijd om naar de Rabobank te gaan. Het was nog wel een stukje lopen maar we kwamen precies op tijd aan in het mooie, hoge gebouw. Mensen die we de weg vroegen konden niet geloven dat wij daar als toeristen met onze korte broeken en t-shirts naar binnen mochten. Net als de mensen achter de balie, waar we ons moesten aanmelden. Maar al onze namen stonden netjes in het systeem! We moesten met de lift naar boven om op het kantoor van Rabobank te komen, en niet twee etages of zo, nee wel 67 etages! En dit kon je ook aan het uitzicht zien.Maar daar waren we natuurlijk niet voor gekomen, alhoewel we wel een paar foto's hebben genomen (we werden erg raar aangekeken door sommigen).

Voordat we een kleine tour door hun deel van het (gigantische) gebouw kregen, mochten we eerst plaats nemen in een vergaderruimte. Twee mannen die allebei in New York werkten, de een permanent en de ander voor een bepaalde tijd, hadden tijd vrijgemaakt om met ons te praten. Zij stelden zich voor, wij stelden ons voor en toen begon het gesprek een beetje op gang te komen. 'Wat is het verschil tussen het ondernemerschap in Nederland en in Amerika?', 'wanneer is iemand succesvol?'. We hebben erg verbazingwekkende antwoorden gekregen, bijvoorbeeld dat Amerikanen juist niét 'out of the box' denken volgens hun. Wij dachten juist van wel! En dat ondernemers in Amerika niet raar worden aangekeken als ze een derde poging eraan wagen. Dit wordt juist gerespecteerd. Al met al, het was een erg inspirerende middag.

Terwijl we dit allemaal even lieten inzinken, gingen we gezellig ergens iets eten. Het plan was om naar Applebees te gaan, een typisch Amerikaanse keten. We belandden uiteindelijk in de grootste van de hele wereld! Hier hebben we heerlijk gegeten, een soort van afsluiting, het 'laatste' avondmaal.

Times Square by night is een echte aanrader! Overdag is het ook al een plaatje, maar als het donker is: wow. Maar wat een mensen! Echt sardientjes in een blik. We splitsten ons op in groepjes, omdat iedereen iets anders wilde. Ons groepje ging natuurlijk shoppen! What else. (Echter niet alleen voor onszelf, ook voor de mensen thuis natuurlijk).

Bij het appartement hielden de meiden een kleine modeshow, want iedereen wilde van elkaar zien wat ze hadden gekocht. Arme Jasper en meneer van der Tuuk. Sommigen zaten nog vol met energie, dus gingen hun koffer alvast voor een deel inpakken. Als het laatste licht uitgaat, dringt het tot ons door: dit is het laatste nachtje alweer.

De volgende dag zijn we weer in Nederland! (Heel stiekem hebben we hier ook wel weer zin in)

Liefs,

Sanne & Linda

Een kort berichtje

Lieve mensen,

Op het moment dat ik dit schrijf, vliegt er een oplader door de lucht en wordt er geschreeuwd van wie deze tandpasta is. Iedereen is druk bezig zijn koffer aan het inpakken en het appartement netjes achter te laten. We gaan zo even ontbijten bij dat ene leuke koffietentje van eergisteren en daarna nog even de laatste dingetjes inkopen: AMERICAN CANDY. We zullen zo snel mogelijk ons verslag over gisteren posten, maar op dit moment gaat dit even niet lukken. We hopen dat iedereen dit begrijpt. We vliegen om zes uur lokale tijd en komen rond zeven uur 's ochtends Nederlandse tijd op het vliegveld in Brussel aan. Hier staat meneer Bossenbroek met een busje ons op te halen, klaar om ons naar huis te brengen. Tot morgen! 

Voor de laatste keer, liefs uit New York,

Sanne en Linda


Nog even één fotootje van gisteravond op Times Square

We like the pink one better

Relax dagje

Na het opruimen van het ontbijt kwamen we erachter dat de metro die wij moesten hebben, vandaag niet reed. Gelukkig kon onze metrokaart ook voor de bus worden gebruikt. Ons plan was om naar Brooklyn Heights te gaan, maar deze bus vertrok pas over een klein halfuurtje. Een straat verderop zagen we een leuk koffietentje en hier haalt iedereen even wat te drinken. Het is een gezellig zaakje met een enthousiaste medewerker die ons helpt. Mevrouw Westerman gaf hem nog een tip, waarop hij lachend zei: "you're not supposed to tip the boss".

Brooklyn Heights gaf een erg mooi uitzicht over de skyline van Manhattan en je kon ook de Brooklyn Bridge van vrij dichtbij zien. Bij Brooklyn Heights hebben we een kleine fotosessie gehouden, hier zijn erg leuke en grappige foto's uit ontstaan. Wij hebben samen met Brigitte ook een foto nagemaakt (die Linda echt vre-se-lijk vindt) van onze excursie naar Londen een paar jaar geleden. Het gaf wat werk om ons allemaal hetzelfde te laten posen, maar uiteindelijk is het ongeveer gelukt. Wat we ook allemaal doen voor een leuke foto.

De Brooklyn Bridge overgelopen, onze mark hier achtergelaten (met een pen op de rand geschreven Entreprenasium was here, midden in allerlei andere teksten van bezoekers) en doorgelopen naar..... CHINA TOWN & LITTLE ITALY. We waren erg benieuwd naar dit gedeelte van New York, omdat je China Town best wel vaak in films ziet voorbij komen. Maar ja, wat van NY zie je níet in films voorbij komen?

Een reden voor ons om niet naar binnen te gaan bij een winkel in China Town, zijn die opdringerige verkopers. Een beetje verkopers charme is leuk, maar je moest ze echt van je afschudden! En elke keer als jij een stap verder naar de uitgang van de winkel zette, gingen zij lager met de prijs. Toch hebben we bijna elke souvenirwinkel bezocht, op zoek naar de juiste cadeautjes voor thuis! Little Italy was een stukje kleiner, dus hier waren we snel doorheen. Toch zijn we hier langer gebleven, want we hebben hier de lekkerste pizza van de hele wereld gegeten. Het restaurantje werd gerund door Italianen, dus het was ook niet zo gek dat het eten smaakte alsof je in Italië was. Sanne werd ook helemaal lyrisch omdat je je drinken in een mason jar kreeg.

Ondertussen was het al vrij laat geworden, maar we wilden erg graag nog naar Times Square, zodat we al die mooie lichtjes in het donker konden zien. Natuurlijk weer veel foto's gemaakt, zelfs nog met vreemden op de foto geweest en gepraat en nog even geshopt. Het valt ons op dat de meeste mensen in New York erg 'geïnteresseerd' zijn in ons, er vragen namelijk heel veel mensen waar we vandaan komen en of we bijvoorbeeld de weg kunnen vinden als ze ons zien klungelen met de metrokaart. Dit levert erg leuke en spontane gesprekken op!

Vandaag hebben we vrij rustig aan gedaan, en dit was eigenlijk best fijn na zo'n drukke dag in Washington. We kunnen niet geloven dat morgen al onze laatste volle dag is. We hebben hier zo lang naar uitgeleefd dat deze week echt in een flits voorbij gaat. Toch willen morgen de dag goed benutten, dus gaan we lekker om 9 uur de deur uit. Wat we morgen bezoeken, blijft nog even een geheimpje en horen jullie morgen. Wij zijn moe. Weltrusten.

Liefs,

Sanne en Linda

WASHINGTON DC

Het voelde als midden in de nacht toen we allemaal wakker werden van een verschrikkelijke herrie. Oh ja, de wekker. Het was vier uur en het was tijd om naar Washington te gaan. Na veel rennen, vliegen en springen zaten we dan eindelijk om zes uur in trein. De rit duurde iets meer dan drie uur dus we hadden genoeg tijd om nog even te slapen of gewoon naar de Amerikaanse omgeving buiten New York te kijken. We kwamen langs Philadelphia, Baltimore en uiteindelijk zetten we onze eerste stap in Washington D.C. Weet iemand trouwens waar D.C. voor staat? Als je het weet, zet het in de reacties (en geen wikipedia gebruiken!).

Het was echt snik en snik heet, maar als echte diehards liepen we door, met een liter zonnebrand crème op, natuurlijk. We hadden de planning zo gemaakt, dat we rustig konden doorlopen. We kwamen langs het Capitol, we hebben even binnen gekeken bij het museum van Space and Aircraft, het Jefferson Memorial, het Lincoln Memorial, de Vietnam Memorial en als laatste kwamen we langs het hek waarachter zich het Witte Huis bevond. Alle memorials waren prachtig om te zien, maar bij het Vietnam Memorial gebeurde er iets bijzonders. Even voor diegene die dit niet weten, het Vietnam memorial is een lange muur waarop de namen van de soldaten die zijn omgekomen in de Vietnam oorlog staan. Er stond een man voor en hij bekeek een naam op de muur, deze stond vrij hoog. Bij het memorial kon je een papiertje plaatsen op een naam en hierop met een potloodje krassen, dan kwam de naam op het papiertje te staan. De man vroeg aan Jasper, die lang is, of hij dit voor hem zou willen doen. Samen met meneer van der Tuuk hebben ze dit gedaan. Waarschijnlijk was het een familielid, de vader, van de man. Dit was erg indrukwekkend om te zien.

Nu hadden twee dingen over om te doen: Arling national cemetry en het Holocaust museum. Het lag allemaal ver uit elkaar dus we moeten een metro opzoeken, maar eerst moest mevrouw Westerman naar de wc. En ze nam de tijd. Na een hele tijd wachten kwamen ze er eindelijk weer aan en konden we verder.

In de metro kwamen we te praten over de verschillen tussen New York en Washington. Het eerste wat we zeiden is dat we het gevoel hadden dat we constant werden bekeken. Als we een papiertje op de grond zouden gooien (wat we nooit zouden doen), zouden we ons per direct schuldig voelen. Ook is Washington veel lager qua gebouwen en veel meer uitgestrekt, In NY is het meer hutje mutje. De metro is zelfs anders, we moesten namelijk kaartjes kopen en werden gelijk heel vriendelijk geholpen, zonder het gevoel opgejaagd te worden.

Het verschil zagen we ook weer terug toen we bij het National Arlington Cemetery, een militaire begraafplaats, aankwamen. We werden over de straat geleid door een meneer die ons op de volgende manier liet stoppen: 'Stop!...... in the name of love. Het gevolg hiervan was een dikke dance party.

We kwamen aan op de begraafplaats zelf, wat indrukwekkend. Er liggen ongeveer 400.000 mensen begraven en het was dan ook onmogelijk om ze allemaal te bezoeken. Bij de een stond World War I en bij de een World War II, kijkend naar de jaartallen hadden sommige mensen ze zelfs beide meegemaakt. Sommigen mensen had jaren geleefd en sommigen, want de kinderen waren er ook begraven, een paar dagen. We zagen bijvoorbeeld een tweeling, de ene had één dag geleefd en de andere vier dagen. Dit was even slikken. Ook hebben we het graf van de Kennedy's bezocht. Samen met John F. Kennedy lagen hier zijn vrouw en twee kinderen begraven.

Met de 'schone' metro zijn we naar het Holocaust museum gereden. Linda zat naast een erg aardige vrouw uit Texas en heeft nog even gezellig met haar zitten kletsen, toevallig kwam ze uit een plaatsje dat was gesticht door Hollanders. Ze noemde allemaal Hollandse dingen op: Tulpen, klompen, kaas en windmolens. Vroeger was er zelfs elk jaar een Holland Happening. Wat toevallig!

Het Holocaust museum was helaas net gesloten, we waren verkeerd geïnformeerd. We besloten alvast naar het treinstation te gaan, iedereen wilde graag zitten. Eergisteren was het pijne voeten dag, maar gisteren was het EXTREEM pijne voeten dag. Ook kwamen we erachter dat sommigen levend verbrand waren (uhum Sanne), ondanks de liters zonnebrand. We gingen eten in een Food Court op het station, waarna de vrouwen nog een zijn binnen gewipt bij Victoria's Secret. Sommigen waren compleet hysterisch aan het worden (uhum Brigitte). Gelukkig Sale, 75%, dus hebben we nog een paar betaalbare dingen kunnen meenemen.

Om negen uur zaten we onze mooie beentjes in de trein terug naar 'huis'. Iedereen kan vast wel raden dat we gisteren erg laat zijn teruggekomen, door het feit dat dit blog later dan normaal up to date wordt gemaakt. Sorry hiervoor, maar we hebben vandaag lekker even uitgeslapen. Nu lekker ontbijten! Meneer van der Tuuk heeft zijn best gedaan in de keuken (dit wordt nog wat).

(Nee hoor, het was erg lekker!)

Mevrouw Westerman en meneer van der Tuuk zijn van de week met een nieuw idee gekomen: elke dag een foto challenge. 

- Eergisteren was de challenge: maak een foto van iemand die het leukst/slimst geld verdient. 

- Gisteren: maak een foto van iemand met het meest nutteloze baantje. 

- En vandaag: maak een foto wat je later wilt worden of wat je wilde worden toen je klein was. Linda knipt dus een plastic zak op de foto. (X Sanne)

Liefs uit New York,

Sanne en Linda

Pijne voeten dag

"Kom op, iedereen, opschieten", schreeuwt één van de leerlingen (ja, wij commanderen de leraren in plaats van andersom, ze beginnen nu ook al rebels en zeurderig gedrag te vertonen). Het is 8 uur, en eigenlijk wilden we al bij het Empire State Building staan. Maar ja, wat wil je ook met acht mensen die zich 's morgens vroeg allemaal even willen opfrissen. Het gezellige kletsen helpt ook niet echt mee. We halen bij Dunkin Donuts even een ontbijtje. Hier hadden we nog trammelant want ze hadden iets verkeerd aangetikt op de bon ten nadele van ons, dus wij in ons beste Engels dit verteld en geld terug gekregen. Lekker klagen, lekker Nederlands! 

Terwijl we op onze donuts zitten te knabbelen, vinden we onze weg naar het Empire State Building. We hadden verwacht dat we lang moesten wachten bij de ingang, maar we kunnen zo doorlopen. We dachten dat het misschien in het gebouw zelf drukker zou worden, maar het viel reuze mee. We waren zo boven! En wat een uitzicht! Jeetje mina. Bovenop hebben we natuurlijk een leuke groepsfoto gemaakt en Linda heeft heel misschien ook iets voor haar zus gekocht in de Shop. Niet doorvertellen (mam).

Na deze activiteit stond een compleet ander iets op de planning: een school bezoeken. Wij zijn de afgelopen maanden bezig geweest (voor ons profielwerkstuk) om een school te vinden in New York. Ons onderwerp is namelijk: de verschillen en overeenkomsten tussen een middelbare school in Nederland en een high school in New York. Om een lang verhaal kort te maken, het was onmogelijk om tot een typische high school toegang te krijgen. In de laatste weken voordat we zouden vertrekken, heeft meneer Versteeg via zijn Apple school connecties het voor elkaar gekregen dat we de Brearly School in New York konden bezoeken. Dit is een privé school voor meisjes. We wilden dit heel graag bezoeken, ondanks het feit dat dit niet helemaal aansloot bij ons PWS onderwerp, omdat het een privé school is én alleen voor meisjes is. Het enige wat we aan informatie meekregen was: de afspraak is met mr. Abraham op 23 juni om 1 uur en de school is gevestigd op 86th street. We hadden dus geen idee wat we moesten verwachten en hadden ons voorgenomen om het gewoon over ons heen te laten komen... En het was helemaal geweldig. 

Iets na één uur kwamen we aan bij de school, we werden hartelijk ontvangen en zagen de kleurrijke tekeningen al aan de muur hangen. We kregen een visitors pass en mr. Abraham zou er zo aankomen. Er waren allemaal kleine kinderen in de hal, er was namelijk een opening van de zomerschool gaande. Meneer Abraham kwam eraan en stelde zich voor, ook hij was verrast door de omvang van onze groep (hij dacht dat we met z'n tweeën kwamen). Dit maakte hem echter niets uit en hij vertelde ronduit over de school (en wij natuurlijk over die van ons), gaf ons een kleine tour door de school en kreeg het voor elkaar om twee leerlingen die hielpen bij de zomerschool even met ons te laten praten. Ze waren net afgestudeerd maar wilden eigenlijk niet van hun school weggaan. Het was allemaal heel spontaan en we hebben erg leuk met ze kunnen praten. We waren verrast over hun systeem op school en hun over die van ons. Onze scholen waren zo verschrikkelijk verschillend, dit maakte het gesprek erg interessant. Denk bijvoorbeeld aan buitenschoolse activiteiten, vakkenpakketten kiezen en de school (meer dan 12 verdiepingen)! Het is te veel om op te noemen. Het was een erg leuke en vooral gezellige school en we zijn erg blij dat we dit toch doorgezet hebben!

Een paar blokken lopen van de school af, zijn we op de bus gestapt met een hele chagrijnige buschauffeur. Het begon al toen we aan de kant stonden en precies op de millimeter na goed wilde stoppen. Toen we vroegen of de bus naar het Guggenheim museum ging, was ze gelijk geïrriteerd en vroeg wat het was. Nou, als New Yorker moet je dat toch als minste weten, lijkt ons. Een paar stops verder toen een vrouw in een rolstoel de bus in wilde, ging het helemaal mis. Met een chagrijnig hoofd maakte ze plaats voor de vrouw. Ach ja, misschien had ze een slechte dag. Bij het Guggenheim aangekomen, een prachtig gebouw op zichzelf, maar de kunst zelf begrepen we niet altijd even goed. Maar we hebben dan ook een economisch vakkenpakket ;) Wel dachten we bij veel kunstwerken dat dit erg knap was gemaakt en bedacht. 

We aten vandaag bij de McDonalds, omdat we zo snel even niets anders konden vinden. Hierna gingen we naar een sport winkel, we moesten allemaal één maat groter passen dan normaal. Hierna een metrostation gezocht en naar 'huis' gereden. We beginnen het metrosysteem al meer te snappen! Het is eigenlijk vrij logisch. Morgen moeten we om 4 uur opstaan: onze trein naar Washington DC vertrekt om 6 uur!

Voor wie dit leest, wees trouwens gerust, sinds we in New York zijn, hebben we alleen nog maar een arrestatie gezien en een hit & run. Dus, no biggie. 

Love,

Sanne & Linda

Bootje varen

Als je aan Amerika denkt, denk je natuurlijk aan het Vrijheidsbeeld. Onze eerste activiteit van de dag was dan ook met een ferry naar Ellis Island, via Liberty Island. Meneer van der Tuuk blijft goed in zijn rol als crimineel, want hij stond akelig lang bij de controle, zijn tas werd nog eens een keer extra gecontroleerd. Als de 'Statue of Liberty' dichterbij komt, houdt iedereen zijn camera in de aanslag. Het was apart om het nu eindelijk in het echt te zien, in elke Amerikaanse film zie je het standbeeld wel eens voorbij komen, maar we stonden er nu naast! Selfie time.

Even tussendoor: Sanne heeft de bootreis overleefd. Om je even gerust te stellen moeders. 

We besluiten om niet bij Liberty Island af te stappen, maar gelijk door te gaan naar Ellis Island. Dit eiland diende in de 19e en 20ste eeuw als grenspost voor aankomende immigranten. Het gaf een apart gevoel om op 'dezelfde' trappen te lopen als al die mensen die 0% zekerheid hadden over de toekomst. We kregen een audioset bij de balie en gingen ieder onze eigen weg. We leerden dat als je als aangekomen immigrant door duizenden keuringen moest, voordat je de kans had op een one way ticket naar New York, en hierdoor een kans op een beter leven. Als een familielid één ding had wat niet door de selectie heen kwam, werd de hele familie geweigerd voor toetreding van de stad. Moet je voorstellen, de kans op een beter leven kan je bijna aanraken, en dan wordt je op het laatste moment afgekeurd. 

Om het nog een stukje dramatischer te maken, werd onze volgende stop Ground Zero. De plek waar op 11 september 2001 de Twin Towers in elkaar zijn gestort. Er waren twee gigantische bakken met stromend water, op de fundamenten van de originele gebouwen. In het midden van deze bakken was een gat, waar al het water in stroomde. Het gene wat ons de rillingen gaf, was dat je van dit gat de bodem niet zag. Dit gaf ons het gevoel dat al die mensen niet wisten of ze het wel zouden overleven of niet. Ze konden niet weten waar het zou eindigen. Aan de rand stonden alle namen die zijn omgekomen. Ze waren er ingekerfd, dus je kon de namen echt voelen.

Het 9/11 Memorial Museum wat we hierna hebben bezocht, was nog indrukwekkender. Het valt niet te beschrijven wat we hier allemaal hebben gezien. In het museum zelf waren allerlei stukken van het gebouw wat nog een beetje intact waren gebleven, neergezet. Ook hebben we een brandweerauto gezien die helemaal total-loss was. Er werden veel foto's tentoongesteld die schokerend waren, maar het ergste waren de verhalen van de mensen die het overleefd hebben en de voicemail berichten van de mensen die het niet hebben overleefd. Op een gegeven moment hoorden we: "Hoi mam, ja, het gaat goed met me. De South Tower is ingestort en ik zit gelukkig in de North Tower." Deze beelden en geluiden werden dan ook tentoongesteld in een aparte ruimte waar je van tevoren werd gewaarschuwd voor zulke beelden en geluiden.

Om ons even in een andere stemming te brengen, liepen we naar Wallstreet, de financiële wereld van Amerika, waar gigantische hoge en mooie gebouwen staan en op straat allemaal deftige mensen in pak lopen. We zijn hierna even een paar blokken verder gelopen en op krachten gekomen bij een leuk Mexicaans eettentje: Chipotle. Onze monden stonden bij de eerste hap al in brand. Maar wel lekker!

Op dit moment zitten we in ons appartement onze dag aan het na bespreken en komen we op het onderwerp "Washington", wat woensdag op het programma staat. We kijken even hoe warm het wordt, we komen erachter dat de gevoelstemperatuur 36 graden Celsius wordt. Hier reageert Sanne op: en zonder gevoel dan? (Ik zei het toch: geen greintje gevoel).

Vanmorgen hadden we geen internet, dus werd ons blog een beetje laat geplaatst en zonder foto's. Inmiddels staan daar de foto's ook bij!

Have a good day,

Sanne en Linda

Dansen naast de skyline

Gisteren wisten we niet wat onze eerste zin moest zijn. Maar nu, nu zijn wel al helemaal sprakeloos. Zoals je al in de titel kan zien, was gisteren de beste dag tot nu toe. We zeggen tot nu toe, omdat we in New York wel hebben geleerd om constant amazed te worden. 

Gisteren was de New Amsterdam City Swim en sprong Brigitte in de Hudson rivier voor stichting ALS. De afgelopen maanden was dit een hot topic binnen en buiten het Entreprenasium lokaal, maar om er over te praten en om het echt mee te maken, zijn twee compleet verschillende dingen. Laten we bij het begin beginnen.

's Morgens hebben we lekker de tijd genomen, ook omdat we allemaal nog een beetje moe waren van de dag ervoor. Het ontbijt werd een brunch, bacon & eggs, jawel. Een typisch Amerikaans ontbijtje. Rond de middag werd het dan echt tijd om de metrokaart erbij te pakken en uit te gaan zoeken hoe we bij de locatie kwamen waar het allemaal zou gaan gebeuren. Ook dit was weer een kleine tegenvaller. We concluderen eruit (en iedereen hier is het daar mee eens) dat het metrosysteem in New York niet al te duidelijk is. Natuurlijk ligt het niet aan ons. 

Laten we het saaie verhaal van de metro overslaan. Toen we eindelijk bij het goede metrostation uitkwamen (aan de westkant van Manhattan, tegenover New Jersey), zagen we een hele andere kant van New York. We hadden de mindere wijken gezien, de bruisende stad maar dit stukje had een hele andere sfeer, een gezellige sfeer. Door de wijk heen gelopen kwamen we uit op de pier. Brigitte moest zich inchecken en daarna kon de swim beginnen.

Het wetsuit aangedaan, met veel geweld, de chip om haar linkervoet en ze was klaar om te springen. En het was ook echt springen, het platform waar ze vanaf moest, was niet laag. De rest liep naar de andere pier, de plek waar ze aan moest komen. Toen we daar aankwamen zagen we de eerste BNN'er uit het water komen: Beau van Erven Dorens, Pieter van de Hoogeband en Maarten van der Weijden. Brigitte was al met een paar op de foto geweest! Misschien zie je een foto hiervan wel in een krant verschijnen, dus hoe die goed in de gaten.

Op een gegeven moment kregen we Brigitte in het vizier, vanwege Sanne haar videocamera die heel ver kon inzoomen. We herkenden haar blauwe zwemmuts en blauwe zwembril en begonnen te juichen. Natuurlijk kon ze ons niet horen, maar dit weerhoudt ons er niet van om de longen uit ons lijf te schreeuwen (volgens mij werden we voor gekken aangezien). Brigitte stapte uit het water uit, en we gingen nóg harder schreeuwen, en op een gegeven moment hoort ze ons: ze doet haar armen omhoog. SHE DID IT!. Ik (Linda) ben geen watje, maar ik moest toch even een traantje wegpikken. Sanne is me op dit moment aan het uitlachen, want ze is harteloos.

Toen kon het feest beginnen! We begonnen met gratis Lipton Ice-tea, Ben & Jerry's en verderop stonden allemaal tafels uitgestald met nóg meer gratis eten! Er stond zelfs een Beemster kaas kraam! We voelden ons helemaal thuis. 

Op een gegeven moment zagen we het al aankomen: een regenbui van hier tot Tokio. ALLES was doorweekt. De watermeloen was nu écht watermeloen. We kregen poncho's aangeboden en wachtten tot het overwaaide. We zagen de blauwe lucht gelukkig alweer in de verte. We may or may not hebben een paar chips zakjes, sportdrankjes en lipton ice tea's meegesmokkeld in onze tas. Want ja, we zijn toch wel Nederlanders. Bij onze aankomst op het terrein werden onze tassen gecontroleerd, we hoopten dat dit bij de exit niet het geval zou zijn.

Even tussen door: Lotte heeft Beau van Erven Dorens geïnterviewd. Wat een BADASS. Hij was al eerder met Brigitte op de foto geweest, en toen Brigitte nog in het water was, heeft Lotte hem aangesproken. Hoe cool! Als je deze ervaring wilt lezen, kijk dan even op haar blog. 

Eigenlijk wilden we wel terug gaan, maar toen kwam OBAMA. Nee niet de echte, alhoewel, sommige mensen dachten dit wel voor één seconde, ik zal geen namen noemen, *uhum*, Lotte, *uhum*. Hij was een stand-up comedian en hij was echt hilarisch. We hebben ons dood gelachen en zijn later nog met hem op de foto geweest (en zijn twee bodyguards). Beau van Erven Dorens reikte nog een paar prijzen uit (voor snelste man, vrouw, team & meeste geld opgehaald). Door de regen was er geen stroom, maar op eens gingen de lichten aan en konden er microfoons in plaats van megafoons gebruikt worden. En muziek!

Uiteindelijk zijn we tot het einde gebleven, we konden gewoon niet weg gaan. Candy Dulfer kwam spelen, wat echt helemaal te gek was, en daarna kwam DJ Questlove. Wie kan nou zeggen dat hij naast de skyline van New York zijn benen van zijn lijf heeft gedanst? WIJ. Het was namelijk ondertussen ook vrij donker geworden, dus we werden omringd in een hemel van hoge gebouwen met lichtjes. No words. 

Bij de uitgang, nadat het festival écht was afgelopen, kregen we nog een goodiebag bij de uitgang. NOG MEER GRATIS DINGEN. Onze dag kon niet meer stuk, Nederlander in hart en nieren. Er zaten allerlei leuke dingen in, ook nog iets voor onze papa's ;). 

We schrijven dit nu, Sanne nog in haar pyjama en Linda lekker schor. Gisteren was geweldig en zullen we nooit vergeten. Brigitte heeft 1,5 km in de Hudson gezwommen, en ook al had ze een river-face, ze zag er prachtig uit. We zijn trots op je. Volgend jaar weer? Wij willen gerust mee, no problemo. 

Zoals we aan het begin al hebben gezegd, dit was de beste dag tot nu toe. Maar, we zijn in de City that never sleeps, wie weet wat vandaag gaat brengen...

Liefs,

Sanne & Linda

Overweldigend

Het is 8 am hier in New York en we proberen te bedenken waar we moeten beginnen. We staren allebei naar het beeldscherm en weten oprecht niet wat onze eerste zin moet zijn. Maar dat hebben we zojuist gedaan. Gisteren was zó overwhelming. Het eerste wat we zagen toen we uit de metro stapten in Manhattan waren de natuurlijk gigantische hoge gebouwen, dit hadden we wel verwacht, maar om er letterlijk tussen te staan, niet normaal. We voelden ons erg klein (Linda is dit natuurlijk al gewend). Nadat we klaar waren met het staren naar boven en foto's maken, viel ons oog op een Starbucks: ETEN. Hier hebben we van een lekker ontbijtje genoten.

Na het ontbijt was het de bedoeling om naar Times Square te gaan, maar dit is niet zo makkelijk als het lijkt, ook al is het het hartje van NYC. We deden er ook wat langer over omdat je gewoon niet niet kan stoppen bij elk mooi gebouw, parkje, winkel om even een foto te schieten. We kunnen dit niet geheel aan ons slome wandelen wijden, want we hadden  besloten dat Lotte en Linda de taak van de metro op zich zouden nemen. Twee meisjes, een onduidelijke kaart en een hele grote stad. Meer hoeven we volgens mij niet te vertellen... We kwamen hierdoor wel toevallig langs een business school waar we ons hebben voorgesteld, op de foto zijn geweest en wat informatie hebben meegekregen. 

Een paar blokken verder, kwam Times Square eindelijk in zicht! Het bleek nog wel even lopen te zijn, omdat je al die reclame borden natuurlijk al van verre ziet aankomen. De films, de tijdschriften, de reclames die Times Square allemaal weergeven, waren niets in vergelijking met het gevoel om er daadwerkelijk te staan. Veel foto's gemaakt, veel om ons heen gekeken, en vooral: ervan genoten. Ook nog een bezoekje aan de M&M store gebracht. Wij snappen het niet. Hoe kan je zoveel spullen verkopen rondom een chocolaatje? Het was erg indrukwekkend om te zien, dat niet, maar het was too much. Ach ja, het is New York.

Nu hadden we het volgende om te bepalen: waar gaan we eten? Er waren natuurlijk veel restaurantjes en kraampjes, maar niet allemaal zo betaalbaar op de plek waar we waren. Uiteindelijk zijn we bij de Subway uitgekomen. De Subway, lekker vertrouwd (en lekker). Sanne moest ook nog even de upper gangster uithangen. Vraag niet waarom, Linda is er ook nog niet helemaal achter. 

Met onze buikjes vol konden we weer verder naar de volgende geplande stop: Macy's, het grootste warenhuis ter wereld. We kwamen op de weg hier naartoe langs Madison Square Garden en het Postkantoor. Terwijl alle andere kaartjes en postzegels kochten, zaten wij met z'n tweeën op de trappen mensen te kijken. We zagen een bruidspaar die foto's aan het maken waren en kwamen te praten over het grote contrast tussen mensen hier. De ene is super fancy, en aan de ander kan je zien dat hij niet veel heeft te besteden. Dit deed ons denken aan de heenweg van JFK airport naar ons appartement. Vanuit de metro hadden we uitzicht over de wijken in het mindere deel van New York. Dit was best wel even slikken. Wat een verschil met onze eigen cultuur. En als we dan in het centrum lopen, met mooie dure gebouwen, geeft dit een dubbel gevoel. 

Wij wilden erg graag naar de Public Library van New York, maar toen we hier aankwamen, was hij helaas al gesloten. Dit was ook wel te verwachten, want het was al bijna 8 uur. We hebben echt totaal geen tijdsbesef hier. Het gebouw was echter ook alleen al mooi om te zien. We wilden voordat we iets te eten gingen scoren, nog een laatste puntje op onze planning afstrepen: Grand Central Station. Nóg zo'n mooi gebouw, het houdt maar niet op. Noem ons gek, maar we zijn met z'n allen, als typische Nederlanders, midden in de centrale hal op de grond gaan liggen en naar het plafond zitten te staren. Wauw. (Het enige waar Linda aan kon denken was dat een scène van Step Up 3 daar is opgenomen, en natuurlijk talloze andere films: HOE COOL?!)

Gelukkig zat er een foodcorner in Grand Central Station waar we typisch Amerikaans eten hebben gegeten: Burgers and Fries. Jum. Na veel lachen en eten, gingen we terug naar ons appartement. Ons verantwoorde plan was om niet al te laat in bed te liggen, but we failed. Weet je nog dat we zeiden dat Lotte en Linda de taak van de metro op zich hadden genomen? Ja, wij ook. 

Het voelde alsof we een uur langer in de metro hebben gezeten, en misschien was dit ook wel zo. Geluk bij een ongeluk, we hebben hierdoor nog naar een gaaf bandje kunnen luisteren. Er zijn sowieso veel straatmuzikanten in de stad. We kwamen bijvoorbeeld een man tegen die drumde met allerlei potten en pannen en gebruik maakte van wat die had, dit was erg leuk om te zien. 

De volgende morgen....

De reden waarom we vroeg naar bed wilden, is deels omdat we moe waren van de overweldigende dag van gisteren, maar ook omdat vandaag de grote dag voor Brigitte is. Ze doet mee aan de New Amsterdam City Swim en gaat zwemmen in de Hudson rivier voor ALS! Ze heeft de afgelopen paar maanden geld opgehaald voor deze vreselijke ziekte, en de teller staat inmiddels op $ 1415 (inclusief inschrijvingsgeld en supporterstickets). Het weer lijkt nu niet heel positief, maar dit weerhoudt ons niet om straks als gekken te gaan schreeuwen aan de zijlijn voor Brigitte. Wij zijn nu al super trots met z'n allen. 

En mevrouw Gommers, we houden de begeleiders goed in de gaten hoor. Bedankt voor al uw lieve berichtjes!

Groetjes uit New York,

Sanne en Linda

Een hele lange dag

Gisteren voelde het alsof er twee dagen waren gepropt in wat  eigenlijk één dag was. De reis naar Brussel ging vrij soepel, op een parkeerplek zoeken na, maar op zich waren er tot dan toe geen problemen. We liepen het vliegveld binnen en moesten even uitvogelen waar we moesten zijn. We begonnen met onze bagage inchecken. Bij iedereen ging dit vrij vlot, maar toen Linda bij de balie stond om haar bagage in te checken, werd haar verteld dat haar vista niet correct was: het paspoortnummer kwam niet overeen, de B was een 8. Ze stond even aan de grond genageld, maar had gelukkig voor de zekerheid het bevestigingsformulier van haar vista aanvraag meegenomen, hier stond wel het goeie paspoortnummer op. De man achter de balie scande haar paspoort nog een paar keer, haalde iemand erbij, en toen eindelijk kwam het nummer overeen. "Dit gebeurde wel vaker met Nederlandse paspoorten", werd haar verteld. Joepie. Maar we konden door!

Dit 'doorgaan' hield in dat we door nog tien anderen controles moesten, het hield maar niet op. Uiteindelijk kwamen we bij de controleplek om te boarden, we zagen mensen al het vliegtuig in lopen. Wij stonden samen achter elkaar in de rij, en werden (waarom ook niet) op willekeur uitgekozen om compleet te gefouilleerd te worden. Onze handbagage werd helemaal uitgepluisd en een andere (gelukkig een vrouw) fouilleerde ons beiden. Nadat er was geconstateerd dat wij niks bij ons houden in de trend van drugs, aardappels of dergelijke, mochten we het vliegtuig in! Voor degene die Sanne kennen, weten natuurlijk dat ze intens veel van aardappels houdt.

De vliegreis duurde dik acht uur. Vanwege het tijdverschil, was hier de lokale tijd half één, maar in Nederland half zes, toen we op JFK airport aankwamen. Wij hadden op zich wel in het vliegtuig kunnen slapen, hier zijn ook nog hele charmante foto's van of course. Eenmaal geland,  eerst weer door de driehonderd controleposten gegaan en  onze bagage opgehaald. Nu konden we officieel zeggen: we zijn in New York! Nu nog ons appartement vinden.

Wat.Een.Struggles. Het enige positieve was dat we met een trein vanaf JFK gratis naar een metrostation konden, maar daar hield het dan ook op. Laten we het erop houden dat we ongeveer op tien verschillende plekken metrokaartjes hebben geprobeerd te kopen, maar bij elke was er wel een ander probleem. Het eerste probleem waar we tegenaan liepen was bijvoorbeeld dat meneer van der Tuuk werd aangezien voor crimineel, vanwege het feit dat hij meerdere keren een klein bedrag met zijn creditcard wilde betalen. We kregen ook nog uitleg van iemand hoe je dit kon omzeilen, maar dit was ook niet allemaal erg vertrouwd...

We weten niet hoelang we hier mee bezig zijn geweest, maar het enige wat we ons nog kunnen herinneren dat we ein-de-lijk in een metro zaten en op weg waren naar ons appartement in Brooklyn. Deze hadden we vrij vlot gevonden. De jongen die ons even wegwijs maakte, Alex, was erg aardig en behulpzaam. Dat terzijde, wat was het een mooi appartement! Gelijk werd door iedereen een bed geclaimd en het komende half uur even niets gedaan: we hadden wifi.

Iedereen was gesetteld en had eigenlijk wel zin in iets eten, ook al hadden we ons middag- en avondeten al gehad. Voor diegene die niet zoveel honger hadden was het wel belangrijk om toch iets te eten om zo te wennen aan het tijdsverschil. We haalden wat broodjes, beleg en fruit bij een kleine supermarkt. Wat we niet doorhadden was dat de kaas en de ham samen $ 15 waren. We hebben er extra van genoten.

Ook al was iedereen wel bereid om naar bed te gaan, het was geen goed plan om om negen uur al plaat te gaan liggen. Ja, ook weer vanwege het wennen aan het tijdsverschil. We besloten om naar Coney Island te gaan, een pier die je van verre al ziet aankomen. ZO. VEEL. LICHTJES. En attracties, en restaurantjes, en ga zo maar door. We kwamen ook pre-cies op het juiste moment, want er werd een  miljoen euro aan vuurwerk in de lucht gestoken. Dit leverde een halfuur aan foto's maken op.

Lang bleven we niet op Coney Island, want iedereen was zo verschrikkelijk moe. Jasper, trouwens de enige jongen onder de leerlingen, had getimed hoelang hij al wakker was. Dit was om precies te zijn 25 uur. Half slapend zijn we via de metro naar ons appartement gewandeld, we leken wel een stel wandelende zombies. Aangekomen bij Dekalb Avenue, plofte iedereen gelijk in zijn bed. Dood op.

De volgende morgen...

                                                      

Op het moment dat we dit schrijven, smeert mevrouw Westerman in plaats van bodylotion, shower gel op haar benen. We hebben net gehoord dat het misschien gaat regenen aan het einde van de dag... Dus dat wordt nog wat.

Vandaag hebben we veel ingepland, dus we weten nog niet precies waar we allemaal aan toe komen, maar wat zeker is: vandaag Times Square: het hartje van New York City.

We proberen zo snel mogelijk ons blog bij te houden, maar heb geduld, ook vanwege het tijdsverschil. We kunnen echter niets vertellen wat nog niet is gebeurd. 

Liefs,

Sanne & Linda